Natalia Dik
 

Elke schilder vroeg of laat vraagt zich af hoe contemporain zijn kunst is, hoever zijn werk in het kader van de hedendaagse voorstellingen of kunst zich bevind? Ik ben er zeker van, dat deze vraag deel van een filosofische begrip is.

Automatisch verschijnt de volgende vraag, wat zijn de criteria die het moderne in de kunst bepalen?
Het is logisch aan te nemen, dat de criteria vorm en inhoud zijn. 

Vorm of inhoud?
De vorm is bepalend voor de inhoud of is de inhoud bepalend voor de vorm?
Ik denk, dat de inhoud bepalend is voor de vorm.

Het kiezen van een thema komt op de voorgrond.
Het probleem wat schuilt, is dat nieuwe thema-ordening niet bestaat, de mensheid heeft al lang haar aantal fascinerende thema’s uitgezocht, er is alleen een nieuwe omgeving, in welke wij bestaan, een concrete tijdelijke heuvel, op welke wij nu staan, waaruit voor ons de eeuwige thema’s verschijnen, maar vanuit een nieuw hoekpunt, die al vanuit de hedendaagse ervaring voortkomt.

Op deze manier komt de persoonlijkheid van de schilder naar voren, zijn objectieve belevenis van de thema’s. De persoonlijkheid van de schilder als uitgangspunt, het prisma, waar de stralen van de waarheid doorbreken, van zijn ervaring, liefde, pijn, lijden, woede……

Modern – Actueel.
Actueel is dat, wat ik zie, dat wat ik voel, het kan pijn zijn, of vreugde, liefde of tederheid.

Ze zijn de mijne, deze gevoelens, en zo zijn ze voor mij, het objectieve. 
Verder, is het eenvoudig de vorm van uitdrukking te vinden, die geloofwaardig voor de anderen is, zo dat zij zich, hun pijn en liefde met de mijne kunnen identificeren. 


Mij stellen ze frequent de vraag: “Hoe bepaalt u, wanneer een schilderij af is?” Het antwoord is zeer simpel. Wanneer het thema openbaar is met de vorm, kan het niet anders zijn dan, dat het af is. 


Subjectief? Ja! Objectief?
Vanzelfsprekend ja, want het is mijn objectieve pijn en vreugde! 


Actuele kunst presenteert zich door de diepte van de gevoelens en de persoonlijke moed van de schilder. Op de vraag van Fjodor M. Dostojevski: “Ben ik een bibberend schepsel, of ik heb het recht mij mens te noemen?”


De kunstenaar zoekt het antwoord elke dag.

Natalia Dik (augustus 2012 / vertaling Ada van Markeisveld)