Diederik Vermeulen over Karin Voogd

"Karin deelt de schilders in in Revolutionairen en Plagiaatplegers. Volgens mij zijn het allemaal plagiaatplegers, inclusief ikzelf en zelfs waarschijnlijk Karin al lijkt ze een revolutionair. Misschien is ze dat ook wel omdat ze met de moed der wanhoop, rustig tegen me babbelend als ik naast haar sta te schilderen, de werkelijkheid te lijf gaat op een manier waar ik het geheim nog niet van heb ontdekt. Zij doet alsof ze het ook niet weet maar komt steevast met adembenemende expressies uit de strijd, waarmee ze iedereen om de oren slaat en dan zegt ze dat het een jij bak is als ik haar dat zeg. Wat haar betreft kan ze na twee nominaties in Noordwijk en eenmaal de hoofdprijs aldaar nog steeds niet  schilderen. Ze zegt dat ze soms jaloers is op mijn schilderijen, ik aanvaard dat compliment dankbaar maar het omgekeerde is minstens ook het geval.

Ik heb Karin leren kennen als student theaterwetenschappen, bijvak bij onze studies Spaans en Psychologie. We verloren elkaar jaren uit het oog en ontmoetten elkaar weer als resp. student van de Academie in Rotterdam en de Haagse Vrije Academie. Als je tegen een schilder zegt dat de primaire kleuren in feite niet bestaan, dat je net zo goed de secondaire kleuren als primaire kunt gebruiken, wat ieder normaal mens vanzelfsprekend zou vinden, dan ben je je leven niet meer veilig, je wordt weggehoond, je hebt een dogma geschonden, de Goddelijkheid van Rood, Geel en Blauw aangetast. Karin echter nam het serieus en we produceerden inderdaad een vuilig geel uit paars en groen. Met een beter paars was het vast beter gelukt. Weer verloren we elkaar tien jaar uit het oog totdat bij het openingspraatje van het achtste of negende Noordwijkse schilderfestival, waar zij tot grote hoogte zou reiken, een dame van in de veertig glimlachend naar me zat te kijken, en ik bedeesd mijn hoofd afwende."

Diederik Vermeulen (11-2-2012)